Orchestra
‘Khemtit’ นักวาดภาพประกอบที่หยุดเวลาด้วย ‘บันทึกความทรงจำ’ ที่เต็มไปด้วยเรื่องราว ความสนใจ และอารมณ์ที่เปลี่ยนไป
TEXT & IMAGE: KHEMTIT
(For English, press here)
WHO
เข็มทิศ (Khemtit)
WHAT
นักวาดภาพประกอบ, กรุงเทพฯ
Postman
WHEN/WHERE/WHY
ชอบวาดรูปและสนใจงานออกแบบมาโดยตลอด หลังเรียนจบจากคณะสถาปัตย์ก็ทำงานในออฟฟิศสถาปนิกอยู่หลายปี ช่วงเวลานั้นมีคำถามในใจเสมอว่า ภาพวาดของเราจะสามารถกลายไปเป็นอะไรได้บ้าง แต่เดิมทำได้แค่วาดเส้นปากกา ไม่ถนัดการลงสี สีไม้ใช้พลังเยอะไป สีน้ำก็ควบคุมยาก ยังไม่เจอเครื่องมือที่วาดได้ดังใจนึก จนวันหนึ่งมี iPad เครื่องแรกของตัวเอง เลยได้ซุ่มฝึกวาดแบบไม่ได้กดดันตัวเอง ช่วงเดียวกันนั้น ภาพยนตร์ที่ได้ดูมากมายกลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญที่อยากเล่าเรื่องของตัวเอง งานยุคต้นจึงคล้ายฉากในหนังที่เรียงต่อกัน ถ่ายทอดบรรยากาศและความสัมพันธ์ของผู้คน
Singapore
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อออกจากงานประจำ และไปใช้ชีวิตที่หัวหินนานสามเดือน เช้าเดินชายหาด กลับมาวาดรูป ได้ผลงานมาเกือบ 40 ชิ้น ก่อนเอามาสมัครเข้าร่วม Bangkok Illustration Fair 2022 ซึ่งกลายเป็นเวทีเปิดตัวในฐานะนักวาดภาพประกอบครั้งแรก เสียงตอบรับจากผู้คนชื่นชมมากมาย ทำให้ได้เห็นครั้งแรกว่างานวาดของเราสามารถสื่อสารความรู้สึกถึงผู้คนได้ และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการทำงานวาดภาพประกอบต่อเนื่องมา
คุณนิยามสไตล์งานของตัวเองไว้อย่างไร
เคยมีพี่คนนึงบอกว่างานเราคือ ‘บันทึกความทรงจำ’ ที่เปลี่ยนแปลงไปตามความสนใจในแต่ละช่วงชีวิต ความสัมพันธ์ การเดินทาง เป็นภาพที่ไม่ได้เร่งรีบเล่าเรื่อง แต่หยุดเวลาไว้ชั่วขณะนั้น ใช้แสง สี ธรรมชาติ และอารมณ์ ค่อยๆ พาผู้ชมเข้าสู่เรื่องราว เว้นพื้นที่ให้แต่ละคนเติมประสบการณ์ของตัวเองลงไป
Coffee
อะไรคือแรงบันดาลใจและหลักการในการทำงานแต่ละครั้ง
ความสนใจเปลี่ยนแปลงไปตามชีวิต เรื่องราวที่พบเจอ เหตุการณ์บ้านเมือง ผลงานของเพื่อนศิลปินรอบตัว แรงบันดาลใจจึงไม่เคยหยุดนิ่ง และมักไม่ได้เริ่มต้นจากประเด็นใหญ่เสมอไป หลายครั้งงานเริ่มจากรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน แสงยามเย็น บทสนทนา หรือบรรยากาศของสถานที่หนึ่ง
Eames
โปรเจกต์ไหนที่คุณภูมิใจมากที่สุด เพราะอะไร
ความภูมิใจอาจไม่ได้ผูกอยู่กับผลงานชิ้นใดชิ้นหนึ่งเป็นพิเศษ บางชิ้นเต็มไปด้วยความท้าทายและการเรียนรู้ อีกหลายงานเปิดพื้นที่ให้ทดลองและสื่อสารอย่างอิสระ ล้วนมีคุณค่าและความหมายต่างกันไป
ในภาพรวม สิ่งที่ทำให้รู้สึกภูมิใจจริงๆ คือทุกครั้งที่ภาพได้พบผู้คน ไม่ว่าแบบไหน มีใครบางคนหยุดมอง เข้ามาพูดคุย หรือแบ่งปันความรู้สึกว่างานได้สื่อสารและเติมเต็มบางอย่างในใจ ความภูมิใจจึงไม่ได้เกิดจากตัวงานเพียงลำพัง แต่ค่อยๆ สะสมจากการพบกันระหว่างภาพกับผู้คน
คุณชอบขั้นตอนไหนระหว่างทำงานมากที่สุด
ไม่ใช่ทุกครั้งที่วาดภาพจะมีช่วงเวลาที่ชอบเสมอ โดยเฉพาะงานที่ต้องคิดตามโจทย์ ความสุขอาจอยู่ที่ตอนเห็นว่างานสำเร็จออกมาตรงตามที่ตั้งใจ
แต่ในงานส่วนตัวบางชิ้น จะมีสภาวะที่ความคิดลื่นไหล ที่สามารถสเก็ตช์ วาดเส้น และลงสีต่อเนื่องกันโดยไม่ต้องยึดติดกับสิ่งใด สภาวะนั้นเกิดขึ้นเองและควบคุมไม่ได้เมื่อมาถึง ตัวงานเหมือนเป็นผู้นำทาง และเป็นช่วงเวลาที่มีชีวิตชีวาที่สุดของการวาด
Night
ถ้าคุณสามารถเชิญ ‘ครีเอทีฟ’ สักคนไปดื่มกาแฟด้วยกันได้ คุณจะเลือกใครและทำไม
หากมีเครื่องมือแปลภาษาได้ง่ายๆ อยากชวน Hayao Miyazaki ไปนั่งจิบชาเงียบๆ ฟังเขาเล่าเรื่องโลก ความทรงจำ และรายละเอียดที่อยู่ในผลงานของเขา อีกคนคือ Eiji Mitooka นักออกแบบรถไฟชาวญี่ปุ่น ผู้เปลี่ยนการเดินทางธรรมดาให้กลายเป็นประสบการณ์ที่งดงาม ทั้งสองคนสร้างงานที่มอบความสุขให้ผู้คน เพราะเราก็หวังให้งานของเรา ไม่ว่าจะพัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงไปในทางใด จะสามารถมอบความสุขให้ผู้คนแบบนั้นได้เช่นกัน
Bloom