TEXT & PHOTO: RICHARD SAESONG
(For English, press here)
เทศกาลดอกไม้ไฟในญี่ปุ่น หรือ ฮานาบิไทไค ไม่ได้เป็นเพียงการแสดงสีสันบนท้องฟ้า แต่คือการรวมผู้คนให้มานั่งอยู่ด้วยกันใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เพื่อเฝ้ารอความงดงามที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ดอกไม้ไฟแต่ละดอกเปรียบเสมือนดอกไม้ที่เบ่งบาน สว่างไสว งดงาม แต่ก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว ความไม่จีรังนี้เองที่ทำให้มันจับใจผู้ชม
การได้ไปชมเทศกาลพลุนากาโอกะคือความฝันที่สืบเนื่องมาตั้งแต่วัยเด็ก ภาพจากหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นที่เคยเห็น ผู้คนเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างไสวด้วยประกายไฟ ทำให้ผมเฝ้าฝันว่าสักวันจะได้สัมผัสบรรยากาศจริงๆ และเมื่อได้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในฤดูร้อนที่ผ่านมา กล้องที่ผมถือไว้ไม่ได้เพียงบันทึกแสงสีของพลุที่เบ่งบานบนท้องฟ้า แต่ยังบันทึกความรู้สึกและความทรงจำที่ผูกพันกับภาพในวัยเยาว์ที่ครั้งหนึ่งเคยฝันถึง
สิ่งที่ทำให้ค่ำคืนนั้นพิเศษคือบรรยากาศรอบข้าง ผู้คนปูเสื่อ นั่งพูดคุย แบ่งปันอาหาร และรอคอยร่วมกัน เมื่อเสียงพลุแรกดังขึ้น ท้องฟ้าก็เบ่งบานด้วยสีสัน ผู้สูงวัยนั่งมองอย่างสงบ ขณะที่เสียงหัวเราะของเด็กๆ ก้องไปทั่วสวนสาธารณะ มันคือภาพแห่งความอบอุ่นที่เชื่อมโยงผู้คนมากมายไว้ด้วยกัน และเมื่อแสงสุดท้ายเลือนหาย ท้องฟ้าก็กลับคืนสู่ความมืด ความงามทั้งหมดยังคงอยู่ในใจ เพราะมันเกิดขึ้นเพียงเพื่อจะหายไป และด้วยการหายไปนั้นเอง เราจึงเรียนรู้ที่จะโอบกอดคุณค่าของช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ร่วมกันใต้ฟ้าเดียวกัน
___________________
ริชาร์ด แซส่ง เป็น 3D Modeling & Visualizer ที่ไม่ถนัดในการการสื่อสารด้วยคำพูด เขาจึงมักใช้ภาพถ่ายเป็นอีกหนึ่งภาษาที่สะท้อนความเป็นตัวตนและมุมมองต่อสิ่งที่ได้พบเจอ ถ่ายทอดผ่านโทนสี เส้นสาย การเคลื่อนไหวที่เรียบง่าย และบรรยากาศที่สงบ จนกลายเป็นภาพที่เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน แต่ยังคงเก็บรายละเอียดของความรู้สึกไว้อย่างครบถ้วน
