Category: PHOTO ESSAY

PHOTO ESSAY : BETWEEN COMING AND GOING


TEXT & PHOTO: SATITA TARATIS

(For English, press here) 

Between Coming and Going: ระหว่างพบและจาก คือชุดภาพถ่ายที่เกิดขึ้นจากการเดินทางและการเฝ้ามองธรรมชาติตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่ซึ่งฉันได้พบทั้งพื้นที่ที่ยังอุดมสมบูรณ์ พื้นที่ที่กำลังเปลี่ยนแปลง และพื้นที่ที่บางสิ่งเหลืออยู่เพียงในความทรงจำ ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ฉันกลับมาตั้งคำถามว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติคืออะไรกันแน่? 

เรามีชีวิตอยู่ได้เพราะดิน น้ำ อากาศ อาหาร และสิ่งมีชีวิตรอบตัว แต่ในเวลาเดียวกัน เราก็เรียกสิ่งเหล่านี้ว่า ‘ทรัพยากร’ และเปลี่ยนแปลงมันในนามของ ‘การพัฒนา’ หลายครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นในพื้นที่หนึ่งกลับเกิดซ้ำใน อีกพื้นที่หนึ่ง จนอดสงสัยไม่ได้ว่า เราได้เรียนรู้อะไรจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วบ้าง 

ชุดภาพถ่ายนี้จึงค่อยๆ เคลื่อนผ่านสามช่วงของเวลา ตั้งแต่ สิ่งที่เราพกมาจากอดีต ช่วงเวลาที่เรากำลังมีชีวิตอยู่ และสิ่งที่ยังคงอยู่ตรงหน้า 

ภาพถ่าย ความทรงจำ ผืนผ้า และสีจากธรรมชาติถูกนำมาใช้เพื่อกลับมามองความสัมพันธ์เหล่านี้อีกครั้ง และสังเกตว่าเรากำลังอยู่ร่วมกับโลกในลักษณะใด 

เมื่อมองช่วงชีวิตของเราเทียบกับเวลาที่ยาวนานของโลก เราอาจเป็นเพียงเส้นบางๆ ที่เกิดขึ้น อยู่ชั่วคราว แล้วจากไป แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น การเลือกของเรายังคงทิ้งร่องรอยและส่งต่อไปถึงชีวิตอื่น 

บางทีสิ่งที่ต้องการการเยียวยาจึงอาจไม่ใช่เพียงธรรมชาติ
แต่คือความสัมพันธ์ระหว่างเรากับโลก 

และในขณะที่หลายสิ่งยังคงอยู่ตรงหน้า ฉันอยากชวนให้เรากลับมามองมันอีกครั้ง พร้อมชวนให้เราทุกคนได้ตระหนักถึงคำถามซึ่งสำคัญที่สุดว่า ในห้วงเวลาที่เราได้มาอยู่บนโลกใบนี้ 

เราจะมีความสัมพันธ์กับบ้านหลังนี้อย่างไรและเราจะส่งต่อโลกให้กันอย่างไร…คำถามนั้นเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนนี้

___________________

สาธิตา ธาราทิศ (มาย) เกิดปี 1993 เธอเป็นนักเล่าเรื่องผ่านภาพที่สำรวจความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ธรรมชาติ และจิตวิญญาณ งานของเธอเริ่มต้นจากคำถามต่อวิกฤตสภาพภูมิอากาศ และชวนกลับมามองว่า มนุษย์ไม่ได้แยกออกจากแม่น้ำ ผืนป่า ผืนดิน หรือสิ่งมีชีวิตอื่น แต่ต่างกำลังอาศัยอยู่ในความสัมพันธ์เดียวกัน

mymory.space
facebook.com/satitataratis 

PHOTO ESSAY : THE UNINVITED


TEXT & PHOTO: PLOY NIPATUTIT

(For English, press here) 

ภาพถ่ายชุดนี้เป็นเรื่องราวของการสำรวจคำถามหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของฉัน… เพราะเหตุใดคำว่า ‘การไม่ได้รับเชิญ ’ จึงเป็นสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนแต่ก็น่าสนใจในเวลาเดียวกัน 

ฉับค้นพบว่าการ ‘ไม่ได้รับเชิญ’ นั้นช่างซับซ้อน ฉันค้นพบว่ามันซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกของการทำตัวไม่ถูก แปลกแยก โดดเดี่ยว ไร้คุณค่า การล่วงล้ำไปยังพื้นที่ของผู้อื่น หรือมากกว่านั้น มันยังซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกสงสารในตัวเอง 

ไม่เพียงเท่านั้นการ ‘ไม่ได้รับเชิญ’ ยังมอบความรู้สึกที่แตกต่างออกไปในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับผู้อื่น ฉันค้นพบว่ามันกลับกลายเป็นความรู้สึกตรงกันข้าม บางครั้งฉันกลับเฝ้ามองผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน น่าหัวเราะ ตลกขบขัน หรือแม้กระทั่งสมเพชเวทนา 

แน่นอน เมื่อสถานการณ์นี้เกิดขึ้นกับตัวเราเองที่เป็นศูนย์กลาง เราย่อมเจ็บปวดง่ายกว่า ขณะที่หากเกิดขึ้นกับคนอื่น ความเห็นอกเห็นใจก็ย่อมน้อยกว่า 

ในขณะเดียวกัน ‘การไม่ได้รับเชิญ’ ยังสามารถกลายเป็นแง่มุมที่ต่างออก มันอาจจะหมายถึงการตั้งใจที่อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ที่ทั้งฉันหรือผู้อื่นสามารถมีสิทธิเลือกให้แก่ตัวเองได้อย่างแท้จริง 

การสำรวจ ‘การไม่ได้รับเชิญ’ ผ่านชุดภาพถ่าย The Uninvited ได้ชวนให้ฉันได้สำรวจถึงความอิสระ การยอมรับตัวเอง และการเลือกเส้นทางในชีวิตที่ไม่ขึ้นอยู่กับสายตาของผู้อื่น พร้อมชวนให้คนอื่นได้ลองสำรวจมุมมองที่มีต่อคำนี้ในรูปแบบของตัวเองเช่นกัน

___________________

พลอย นิพัทธอุทิศ เคยทำงานในกองบรรณาธิการของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง เธอเคยเขียนพ็อกเก็ตบุ๊คและเริ่มถ่ายภาพเมื่อปี 2022 จากความตั้งใจว่าจะถ่ายเพื่อเป็นงานอดิเรกและเพื่อช่วยเยียวยาจิตใจ ก่อนที่จะค้นพบว่าถ่ายภาพมีบางอย่างที่คล้ายกับการเขียนและเริ่มถ่ายภาพอย่างจริงจังหลังจากนั้น ปัจจุบัน เธอสนใจในการถ่ายภาพชุดในรูปแบบซีรีส์ที่เน้นไปยังการเล่าเรื่องและตั้งใจพัฒนาเนื้อหาให้มีความซับซ้อนและลึกซึ้งมากขึ้น

facebook.com/ploy.nipatutit
instagram.com/ploy.nip

PHOTO ESSAY : JUST STOP AND LOOK


TEXT & PHOTO: TEERAYUTH BOOSABONG

(For English, press here) 

“เมื่อผมรู้จักภาพถ่ายแนว Street ผมจึงมองโลกไม่เหมือนเดิม ทุกการก้าวเดินแค่หยุดรอแล้วมองไปรอบๆ นำสิ่งที่มองเห็นมาเชื่อมโยงกันมันจะเกิดเรื่องราวใหม่ๆ เสมอ ทุกมุมมองมีความหมาย และสิ่งที่ผมเห็นก็ค่อยๆ กลายเป็นผลงานในแบบของผมเอง”

___________________

พันจ่าเอกธีรยุทธ บุษบง (พี่จ่ามือถือ) จ่าทหารเรือ ผู้ตกหลุมรักในการถ่ายภาพ Street

instagram.com/Peeja_streetphoto_practice

PHOTO ESSAY : SUNDRIED-SONGKHLA


TEXT & PHOTO: BARRY MACDONALD

(For English, press here) 

ในชีวิตประจำวันของสงขลา เรามักเจอสารพัดสิ่งถูกตากแดดอยู่ตามถนนหนทางทั่วเมือง ไม่ว่าจะเป็นพริก หมู ข้าว เปลือกส้ม กุ้ง ปลา หมึก เปลือกทุเรียน ดอกไม้ ใบชา เปลือกไข่ เศษขนมปัง ช้อนส้อม แก้วกาแฟ กระบะทรายแมว เสื้อผ้า บตเตอรี่พลังงานแสงอาทิตย์ และแม้แต่เสื่อสำหรับกิจกรรมทางศาสนา 

บางครั้งเรามักได้ยินคนพูดถึงประเพณีและวัฒนธรรมกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่พอลองพิจารณาดูจริงๆ กลับพบว่าหลายอย่างเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน สำหรับผม การตากแดดอาจเป็นหนึ่งในประเพณีที่เก่าแก่ที่สุดของไทย และเป็นสายใยที่เชื่อมเรากับอดีตและธรรมชาติ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผมเป็นพิเศษ ภาพเหล่านี้ไม่ได้เพียงแค่สวยงาม หากแต่ยังเป็นวิธีการมองวัตถุดิบสำคัญที่ประกอบขึ้นเป็นชีวิตของผู้คนในท้องถิ่นได้อย่างงดงาม

___________________

แบร์รี่ แมคโดนัลด์ ช่างภาพอิสระจากลอนดอน ประเทศอังกฤษ เขาเริ่มต้นจากการถ่ายภาพนักดนตรีและได้ค้นพบความสนุกของการเดินทางจากการทัวร์ ร่วมกับวงดนตรี ทั่วยุโรปและสหรัฐอเมริกา ปี พ.ศ. 2565 เขาย้ายมาพำนักอยู่ในกรุงเทพฯ ประเทศไทย ด้วยที่เขาเป็นคนสนใจด้านสังคมวิทยา มองวัฒนธรรมและธรรมชาติของมนุษย์ผ่านภาพถ่าย ผลงานของเขาได้ถูกพัฒนาไปเป็นรูปแบบผสมผสานระหว่างการถ่ายภาพแนวสตรีทและสารคดี

barrymacdonald.co.uk
instagram.com/barrymac84

PHOTO ESSAY : SOMETHING STILL REMAINS


TEXT: THAN DEESAMER
PHOTO: WEERAPON SINGNOI

(For English, press here) 

‘หอพักอ่างแก้ว’ หนึ่งในอาคารจากช่วงเริ่มต้นของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเป็นผลงานของอมร ศรีวงศ์ สถาปนิกผู้มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ไทย ที่กำลังกลายเป็นภาพที่อาจเหลือไว้เพียงในความทรงจำ หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ชะลอการเดินหน้ารื้อถอนอาคารที่มีอายุกว่า 60 ปี ท่ามกลางข้อถกเถียงถึงคุณค่าทางสถาปัตยกรรม ประวัติศาสตร์ และความทรงจำของสถานที่แห่งนี้ 

ความน่าสนใจของหอพักอ่างแก้วไม่ได้อยู่เพียงที่รูปทรงแบบโมเดิร์น หากแต่อยู่ในวิธีที่อาคารถูกออกแบบมาเพื่อ ‘ทำงาน’ ร่วมกับสิ่งอื่น ทั้งการจัดพื้นที่เปิดเพื่อรับลม การใช้บานเกล็ดเพื่อกรองแสง และการเลือกให้โครงสร้างเป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรม รายละเอียดเหล่านี้สะท้อนวิธีคิดที่ทำให้ความงามเกิดขึ้นจากการใช้งานและบริบท มากกว่าการประดับตกแต่ง 

ภาพถ่ายชุด Something Still Remains จึงชวนเรามามองหอพักอ่างแก้วผ่านมวลอาคาร พื้นที่ว่าง แสงเงา และร่องรอยของการใช้งาน เพื่อบันทึกสถาปัตยกรรมหนึ่งชิ้นไว้ในช่วงเวลาที่กำลังเปลี่ยนผ่าน เพราะบางครั้ง การถ่ายภาพอาคารเก่าอาจเป็นการเก็บหลักฐานของสิ่งที่อาจไม่มีอยู่อีกต่อไป

___________________

เบียร์ – วีระพล สิงห์น้อย ช่างภาพสถาปัตยกรรมชาวไทย ผู้ทำงานทั้งด้านสถาปัตยกรรมเชิงพาณิชย์และที่อยู่อาศัย โดดเด่นด้วยการใช้แสงธรรมชาติ สีสัน และองค์ประกอบเชิงพื้นที่ในการถ่ายทอดบรรยากาศของอาคาร นอกจากนี้ยังมี Foto_momo โปรเจกต์ส่วนตัวของเบียร์ที่รวบรวมภาพถ่ายสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ไว้เป็นฐานข้อมูลสำหรับผู้ที่สนใจงานประเภทนี้ ซึ่งความสนใจดังกล่าวสะท้อนผ่านการบันทึกหอพักอ่างแก้วในครั้งนี้ได้เป็นอย่างดี โดยภาพชุดนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2026 ที่ผ่านมา

foto-momo.com
facebook.com/fotomomo.project

PHOTO ESSAY : BEDS BUT NOT FOR SLEEPING

  • brothel


TEXT & PHOTO: KURT HOLLANDER

(For English, press here) 

Beds But Not For Sleeping เป็นส่วนหนึ่งของโครงการภาพถ่ายชุดใหญ่ในชื่อ The Architecture of Sex ซึ่งบันทึกภาพสถานที่ต่างๆ ในเมืองกาลี ประเทศโคลอมเบีย (ทั้งม่านรูด เลิฟโมเต็ล, สวิงเกอร์คลับ, สถานอาบอบนวด, คลับสุภาพบุรุษ, ซ่องโสเภณี ไปจนถึงสตูดิโอวิดีโอแชต) ที่ผู้คนใช้ร่วมเพศนอกเคหสถานของตนเอง

___________________

เคิร์ต ฮอลแลนเดอร์ (Kurt Hollander) มีพื้นเพมาจากนครนิวยอร์กและเคยใช้ชีวิตอยู่ในเม็กซิโกซิตีเป็นเวลาหลายปี โดยเขาได้อาศัยอยู่ที่เมืองกาลี (Cali) ประเทศโคลอมเบียในช่วงตลอด 12 ปีที่ผ่านมา เคิร์ตนั้นเป็นทั้งนักเขียนและช่างภาพสายสารคดีและ fine art โดยผลงานล่าสุดของเขาได้ร่วมจัดแสดงในเทศกาล Venice Biennale ปี 2025 และ Documenta 15 ในประเทศเยอรมนี

instagram.com/kurthollander

PHOTO ESSAY : RESTINPLANT


TEXT & PHOTO: PEERAPAT WIMOLRUNGKARAT

(For English, press here) 

ธรรมชาติเป็นสิ่งที่ทำให้สบายตาและบางทีก็ทำให้สบายใจ 

เลยอยากมีพื้นที่เล็กๆ ไว้เก็บภาพต้นไม้ ใบไม้แสง เงา และรายละเอียดเล็กๆ ที่เราเดินผ่านในแต่ละวัน 

ชุดภาพนี้อาจจะไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก แค่อยากเก็บสิ่งที่มองแล้วรู้สึกดีเอาไว้ เผื่อวันไหนที่เหนื่อยๆ แวะเข้ามาดูที่นี่แล้วจะสบายตาขึ้นนิดหนึ่งก็ยังดี 

#restinplant 

a little place to rest your eyes.

___________________

พีรพัฒน์ วิมลรังครัตน์ (แอ๊ด) ช่างภาพผู้ชื่นชอบเก็บบันทึกภาพนิ่ง ที่มีความเคลื่อนไหวในความทรงจำ

instagram.com/restinplant

PHOTO ESSAY : NEKO CATS OF JAPAN


TEXT & PHOTO: MASAYUKI OKI

(For English, press here) 

ภาพถ่ายซีรีส์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘Neko Cats of Japan’ โฟโต้บุ๊คต่างประเทศเล่มแรกของผม ซึ่งตีพิมพ์เมื่อเดือนมีนาคม 2026 ที่ผ่านมา ภายในเล่มเป็นประสบการณ์การเดินทางของผมทั่วประเทศญี่ปุ่น ผมพยายามจับภาพท่วงท่าและสีหน้าอันละเอียดอ่อนที่เปิดเผยหัวใจที่แท้จริงของแมว รวมถึงเอกลักษณ์เฉพาะที่มาพร้อมความน่ารักในธรรมชาติ โดยภาพแต่ละภาพเป็นการแสดงความเคารพเพื่อนแมวเหมียวอันเป็นที่รักเหล่านี้ที่อาศัยอยู่ท่ามกลางภูมิทัศน์อันงดงามของญี่ปุ่น

___________________

มาซายูกิ โอกิ (Masayuki Oki) ช่างภาพชาวญี่ปุ่นผู้เริ่มถ่ายภาพแมวอย่างจริงจังในปี 2014 หลังพบกับแมวตัวแรกชื่อ ‘บุซะเนียน เซนไป’ (Busanyan Senpai) ผลงานของเขาโดดเด่นในการจับภาพอารมณ์และความสัมพันธ์ของแมวที่คล้ายมนุษย์ จนมีชื่อเสียงและได้ขยายสู่ระดับสากลด้วยการจัดนิทรรศการที่ไต้หวันพร้อมออกโฟโต้บุ๊คในปีนี้ ปัจจุบันเขาพร้อมเปิดรับโอกาสในการร่วมงานระดับนานาชาติอยู่เสมอ

instagram.com/okirakuoki

PHOTO ESSAY : INCONVENIENT SUNSET


TEXT & PHOTO: BHUMIBHAT PROMBOOT

(For English, press here) 

สิ่งปลูกสร้างกับพื้นที่สาธารณะมักถูกใช้เป็นเครื่องมือในการพยายามก่อรูปสังคมและวัฒนธรรมใหม่ๆ ขึ้นมา ที่ยังแสดงถึงร่องรอยของอำนาจในการที่จะต้องการลบรูปสังคมและวัฒนธรรมดั้งเดิมไปพร้อมๆ กัน ผ่านกระบวนการวิธี เช่น การซ้อนทับ การแทนที่ หรือการหลอมรวม ที่ไม่ใช่เพียงกระบวนการทางกายภาพที่เกิดขึ้นโดยปกติธรรมชาติ หากแต่เป็นกลไกเชิงโครงสร้างที่คอยบีบและรัดวิถีชีวิตของผู้คนและชุมชนให้ยอมรับและเคยชินกับความไม่ปกติธรรมดาที่เกิดขึ้น 

ภายใต้แรงกดของระบบแรงงานและอุตสาหกรรม ผู้คนที่แวดล้อมทั้งที่อยู่ในและอยู่นอกระบบแรงงาน ต่างต้องการพื้นที่สาธารณะสำหรับพักผ่อนที่รู้สึกปลอดภัยและปลอดโล่งจากภาพการทำงานที่พบเจอในทุกๆ วัน เพื่อเยียวยาความเหนื่อยล้าและความเครียดต่างๆ ภายใต้มายาคติของความปรารถนา ความสุขเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้มีแรงขับเคลื่อนชีวิตให้ดำเนินต่อไปได้ 

ภาพชายหาดในแถบนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุดคือภาพซ้อนของความหวังและความฝันของการพัฒนาพื้นที่สาธารณะโดยรอบนิคมอุตสาหกรรม ในนิยามของการมีงานทำ มีรายได้ที่มั่นคง ที่พื้นที่ทะเลและพื้นที่ชายหาดบางส่วนได้ถูกถมที่ เพื่อใช้เป็นสาธารณประโยชน์ในการผลิตพลังงานและสร้างพื้นฐานทางชีวิตที่มั่นคงเพื่อคนทั้งประเทศ ทั้งสิ่งก่อสร้างและโรงงานไฟฟ้า ได้เข้ามาซ้อนทับภูมิทัศน์ของพื้นที่สาธารณะเดิมที่ถูกใช้สำหรับการพักผ่อนและถูกแทนที่พื้นที่ของการทำประมงชายฝั่งเดิมให้ค่อยๆ ยอมรับและปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ ความแปลกใหม่เหล่านั้น จึงค่อยๆ ถูกทำให้กลายเป็น ‘ความปกติใหม่’ ที่ทำให้รอยต่อของพื้นที่สาธารณะที่ คน ทะเลและอุตสาหกรรม นั้นไม่สามารถแยกออกจากกันได้ 

วันนี้บนพื้นที่ริมชายหาดย่านนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด ที่ทั้งคนระยองและคนจากหลายๆ สถานที่ ยังคงเข้ามาแวะเวียน พูดคุย พักใจ ทานอาหาร ตกปลา หรือทำกิจกรรมที่ริมชายหาดกันอย่างปกติธรรมดา ที่เกิดขึ้นอยู่เคียงข้างขนานไปกับเส้นแนวเขตของโรงงานไฟฟ้าที่ตั้งอยู่คั่นกลางและแบ่งแยกเส้นขอบฟ้ากับขอบทะเลมาบตาพุดให้แยกออกจากกัน ผ่านภาพเคลื่อนไหวของเวลา ที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า ที่ ‘อดีต’ และความทรงจำเดิมกำลังจะลางเลือน ที่ซึ่ง ‘ปัจจุบัน’ ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศยังคงเป็นตัวชี้วัดความมั่งคั่ง โดย ‘อนาคต’ ก็ยังเป็นปริศนาของความยั่งยืน ที่กระทบกับความเป็นไปของ ‘พื้นที่สาธารณะชายฝั่ง’ ในนามของการมีอยู่ของ ‘นิคมอุตสาหกรรมชายฝั่งทะเลตะวันออก’

___________________

ภูมิภัทร พรหมบุตร ภายใต้โครงการ Human Made in Rayong ร่วมกับ EPIGRAM, Thai News Pix, ชมรมนักข่าวสิ่งแวดล้อม และ Dot to Dot

instagram.com/bhumibhatpromboot

PHOTO ESSAY : URBAN LIGHT


TEXT & PHOTO: PATTARADANAI FANGNOI

(For English, press here) 

ภาพชุดนี้เป็นการสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างแสง วัตถุ และผู้คนในพื้นที่เมือง ผ่านการสังเกตในชีวิตประจำวันของผู้ถ่าย แสงถูกใช้เป็นองค์ประกอบหลักในการเปิดเผยและปิดบังบางสิ่ง ขณะที่วัตถุและผู้คนกลายเป็นเพียงร่องรอยของการดำรงอยู่ในช่วงเวลาสั้นๆ ภาพทั้งหมดไม่ได้พยายามเล่าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา แต่เปิดพื้นที่ให้ผู้ชมตีความและเชื่อมโยงกับประสบการณ์ของตัวเอง

___________________

ภัทรดนัย แฟงน้อย เป็นช่างภาพที่สนใจการบันทึกเรื่องราวของผู้คนและสถานที่ผ่านช่วงเวลาจริงในชีวิตประจำวันในมุมมองความร่วมสมัยของคนรุ่นใหม่

instagram.com/aboutneung