Tag: memory

PHOTO ESSAY : BLOSSOM BURN TO ASH


TEXT & PHOTO: RICHARD SAESONG

(For English, press here) 

เทศกาลดอกไม้ไฟในญี่ปุ่น หรือ ฮานาบิไทไค ไม่ได้เป็นเพียงการแสดงสีสันบนท้องฟ้า แต่คือการรวมผู้คนให้มานั่งอยู่ด้วยกันใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เพื่อเฝ้ารอความงดงามที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ดอกไม้ไฟแต่ละดอกเปรียบเสมือนดอกไม้ที่เบ่งบาน สว่างไสว งดงาม แต่ก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว ความไม่จีรังนี้เองที่ทำให้มันจับใจผู้ชม 

การได้ไปชมเทศกาลพลุนากาโอกะคือความฝันที่สืบเนื่องมาตั้งแต่วัยเด็ก ภาพจากหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นที่เคยเห็น ผู้คนเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างไสวด้วยประกายไฟ ทำให้ผมเฝ้าฝันว่าสักวันจะได้สัมผัสบรรยากาศจริงๆ และเมื่อได้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในฤดูร้อนที่ผ่านมา กล้องที่ผมถือไว้ไม่ได้เพียงบันทึกแสงสีของพลุที่เบ่งบานบนท้องฟ้า แต่ยังบันทึกความรู้สึกและความทรงจำที่ผูกพันกับภาพในวัยเยาว์ที่ครั้งหนึ่งเคยฝันถึง 

สิ่งที่ทำให้ค่ำคืนนั้นพิเศษคือบรรยากาศรอบข้าง ผู้คนปูเสื่อ นั่งพูดคุย แบ่งปันอาหาร และรอคอยร่วมกัน เมื่อเสียงพลุแรกดังขึ้น ท้องฟ้าก็เบ่งบานด้วยสีสัน ผู้สูงวัยนั่งมองอย่างสงบ ขณะที่เสียงหัวเราะของเด็กๆ ก้องไปทั่วสวนสาธารณะ มันคือภาพแห่งความอบอุ่นที่เชื่อมโยงผู้คนมากมายไว้ด้วยกัน และเมื่อแสงสุดท้ายเลือนหาย ท้องฟ้าก็กลับคืนสู่ความมืด ความงามทั้งหมดยังคงอยู่ในใจ เพราะมันเกิดขึ้นเพียงเพื่อจะหายไป และด้วยการหายไปนั้นเอง เราจึงเรียนรู้ที่จะโอบกอดคุณค่าของช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ร่วมกันใต้ฟ้าเดียวกัน

___________________

ริชาร์ด แซส่ง เป็น 3D Modeling & Visualizer ที่ไม่ถนัดในการการสื่อสารด้วยคำพูด เขาจึงมักใช้ภาพถ่ายเป็นอีกหนึ่งภาษาที่สะท้อนความเป็นตัวตนและมุมมองต่อสิ่งที่ได้พบเจอ ถ่ายทอดผ่านโทนสี เส้นสาย การเคลื่อนไหวที่เรียบง่าย และบรรยากาศที่สงบ จนกลายเป็นภาพที่เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน แต่ยังคงเก็บรายละเอียดของความรู้สึกไว้อย่างครบถ้วน

facebook.com/rcbline
instagram.com/___rc_

SATHU HOUSE

ตึกแถวเก่า 50 ปี ที่เปลี่ยนพื้นที่ความทรงจำให้กลายเป็นบ้านร่วมสมัยของครอบครัวใหญ่

Read More

DREAMING THROUGH TOXIC REMAINS – THE FUTURE WE OWE

เมื่ออดีตไม่เคยจางหาย และอนาคตยังไม่อาจเกิดขึ้นได้ ทัศนัยใช้ศิลปะเพื่อตั้งคำถามต่ออำนาจนิยมที่ยังตกค้างหลังสงครามในนิทรรศการ ‘Toxic Remains: Parasites of a Betrayed Dream’

Read More

REMNANTS OF FADING SHADOWS

Remnants of Fading Shadows นิทรรศการจัดวางที่พาผู้ชมไปสำรวจขอบเขตของความทรงจำ ความใกล้ไกล และสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้โดยสมบูรณ์ Read More

RETHINKING ARCHITECTURE: INTELLIGENCE, CLIMATE, AND MEMORY

สำรวจบทบาทของสถาปัตยกรรมในงาน Venice Architecture Biennale 2025 กับแนวคิดที่ว่าสถาปัตยกรรมไม่ใช่แค่รูปทรงหรือโครงสร้างอีกต่อไป แต่คือ ‘ปัญญาร่วม’ ที่สามารถวิพากษ์ เยียวยา และเติบโตไปพร้อมกับโลกได้

Read More

THE YARD, DALIAN CULTURAL CENTER

Neri&Hu Design and Research Office ออกแบบสถาปัตยกรรมเพื่อการอนุรักษ์และต่อยอดผ่าน The Yard, Dalian Cultural Center

Read More

PHOTO ESSAY : BETWEEN US

TEXT & PHOTO: KUNLANATH SORNSRIWICHAI

(For English, press here)

ผมคิดที่จะสอนลูกสาวให้มีทักษะใหม่ๆ เพิ่มเติม สอนกันวันนี้ เรียนตอนนี้เลย ทำได้เลย ไม่มีผิดถูก ไม่มีกฎเกณฑ์ อยากทำก็ทำ ถ้าทำแล้วดีมีความสุขก็ทำต่อไป ก็เลยหยิบกล้องออกไปถ่ายรูปและกลับมาพร้อมรูปและเรื่องราวมากมาย

“สิ่งรอบๆ ตัวมีความน่าสนใจอยู่เสมอ ลองมองหาดู มุมมองของแต่ละคนก็มองไม่เหมือนกันอีก สนุกดีนะลูก”

นับจากวันนั้นผ่านมาเกือบสี่เดือน สิ่งที่ทำมันสนุกและมีความสุขจริงๆ

_____________

กุลนาถ ศรศรีวิชัย เรียนครูศิลปศึกษา ทำงานออกแบบ ชอบศิลปะ งานออกแบบ และความเงียบในสวนเย็น, แม่แตง

facebook.com/kunlanathtua

PHOTO ESSAY : SCALA IN MY MEMORY

TEXT & PHOTO: AMATA LUPHAIBOON

(For English, press here)

ผมรู้จักสกาลาครั้งแรกตอนอยู่ ม.4  สมัยนั้นที่เตรียมอุดมจะไม่มีเรียนทุกบ่ายวันศุกร์ เวลาช่วงนั้นเป็นเวลาทองที่ผมจะตระเวนดูหนัง นอกจากโรงแถวๆ สยามสแควร์ เช่น สกาลา สยาม ลิโด และแมคเคนน่าแล้ว ก็จะมีโรงวอชิงตันบนสุขุมวิทที่เป็นทางผ่านรถเมล์กลับบ้าน ผมคุ้นเคยกับสกาลาเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกัน สกาลาเปิดใช้ในปีเดียวกับปีที่ผมเกิด ตอนอยู่เตรียมอุดมผมจะดูหนังได้เฉพาะวันศุกร์ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วสบาย จะดูตอนไหนก็ได้ เดินไปสยามดูหนังกลับมาเรียนต่อก็ได้ พอเริ่มทำงาน ผมก็จะมาดูหนังแถวนี้แทบทุกอาทิตย์ ดูหนังเสร็จก็กินข้าวนิวไลท์ ซ้ำ routine นี้เป็นร้อยๆ ครั้ง 

เวลาผ่านไป โรงหนัง standalone ก็ทยอยปิดไปทีละโรง จนปี 53 โรงหนังสยามไฟไหม้ ก็เหลือแต่ลิโด สกาลาเท่านั้น ลิโดพยายามปรับสู้โรงแบบ multiplex โดยแบ่งเป็น 3 โรงเล็ก โรงสวยน้อยลงแต่ก็มีหนังให้เลือกมากขึ้น สกาลาก็จะได้ฉายหนังที่เพิ่งเข้าหรือหนังที่น่าจะมีคนดูเยอะหน่อย คือถ้าเลือกได้ก็จะดูสกาลาเพราะชอบ ritual ของการเดินขึ้นบันได รอซื้อตั๋ว ซื้อขนม แล้วเข้า foyer ไปรอคนดูรอบก่อนหน้าเดินออกมา ชอบสังเกตุดูสีหน้าคนที่กำลังเดินออก จะชอบเดาว่าใครชอบ ใครบ่น ใครหลับ พี่ๆ น้าๆ ที่สกาลาและลิโดบางคนก็จำผมได้ น้าที่ขายขนมรู้ว่าผมชอบซื้อโคลอนและน้ำเปล่าก่อนเข้าโรง พี่ที่ขายตั๋วก็รู้แถวที่นั่งประจำของผม ในวันที่ลิโดฉายหนังวันสุดท้ายผมก็ได้ไปไหว้ลาพี่ๆ น้าๆ ทุกคน บางคนบอกว่าคงไม่ตามไปทำต่อที่สกาลาแล้วเพราะคนเยอะเกินงาน จะกลับไปต่างจังหวัดอยู่กับลูกหลาน จริงๆ แล้วในคืนสุดท้ายของลิโดคืนนั้น หลายๆ คนก็คงแอบคิดแล้วว่าคงถึงคิวของสกาลาในอีกไม่นาน

ในหลายๆ ปีที่ผ่านมามีความพยายามของหลายกลุ่มที่พยายามทำให้คนทั่วไปเห็นถึงความสำคัญและความงามของสกาลา ด้วยหวังว่าเจ้าของที่จะมองเห็น หรือประชาชนจะสนับสนุนเป็นวงกว้าง เผื่อจะต่อชีวิตสกาลาจะได้อีกหลายๆ ปี เช่นหอภาพยนตร์ก็จัดโปรแกรม ‘ทึ่งหนังโลก’ เอาหนังคลาสสิกมาฉาย ในวันที่ Godfather ฉาย มีคนดูล้นโรง คนดูต้องนั่งบนบันได มีคุณย่าคุณยายมาดูพร้อมกับลูกหลาน คนทุก generation มาร่วมประสบการณ์ดูภาพยนตร์ด้วยกันที่นี่ สกาลาครึกครื้นมีชีวิตที่สุดในบ่ายวันนั้น เมื่อสองปีก่อน เพื่อนๆ lighting designer ก็จัด ‘The Wall’ lighting installation ทุกครีบเสา ดาวบนฝ้า ถูกเน้นด้วยแสงไฟจนคมสวย โถง foyer ได้รับการขับด้วยไฟสีทั้งที่ผนังและฝ้าเพดาน ในโรงก็มี lighting installation ที่เข้ากับดนตรีที่เรียบเรียงขึ้นมาเป็นพิเศษ ช่วงนั้นสกาลาสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา มีคนไปชมไปถ่ายรูปถ่ายคลิปลง social กันมากมาย ทำให้พวกเรามีความหวังขึ้นมาอีกนิดนึง

ผมทำ presentation แสดงถึงความสำคัญของสกาลาทั้งในแง่สถาปัตยกรรมและวัฒนธรรม พยายามแสดงแนวทางการเก็บอาคารนี้ไว้โดยปรับการใช้สอยและโปรแกรมให้ร่วมสมัย เพราะรู้ดีว่าจะคงเป็นโรงหนังฉายหนังแบบเดิมไม่ได้ตลอดไป เพิ่มความเป็นไปได้ของการหารายได้ และประเภทของ retail ที่เสริมกับโรงหนัง รวมทั้งตัวอย่างของโรงหนัง standalone ทั่วโลกที่ปรับตัวและ sustainable ในที่สุด ผมเอาเข้าไปคุยกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยตรง เขาก็รับฟัง แต่มองไปที่ตาก็รู้ว่าสิ่งที่เราพยายามสื่อมันผ่านเข้าและออกไปเรียบร้อยแล้ว มันไม่ตรงกับเป้าที่เขาตั้งไว้ตั้งแต่ต้น

หลังจากนั้นไม่นาน โควิดก็มา Apex ก็จำเป็นต้องปล่อยสกาลาไปก่อนกำหนด ของประดับตกแต่งถูกถอดออกไป เหมือนเป็นความตั้งใจของเบื้องบนที่จะให้สกาลาดูโทรมลง ดูด้อยค่าลงเรื่อยๆ เมื่อวันที่จะทุบจะได้ไม่มีคนออกมาต่อต้านกันมากนัก 

จนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เพื่อนที่รักสกาลาด้วยกันส่งรูปสกาลาที่ถูกทุบมาให้ จนถึงวันที่เขียนวันนี้ก็คงไม่มีอะไรหลงเหลือแล้ว ผมคงไม่คร่ำครวญอะไรมากมาย ทุกอย่างมีวันจบของมัน หนังก็มีอวสาน จริงๆ ทางรอดของสกาลาก็ริบหรี่มาหลายปี เหมือนเพื่อนสนิทที่ป่วยหนักมานาน บางวันก็ทรงๆ บางวันก็สดใส เราก็เก็บความจำวันที่เพื่อนคนนี้สวยที่สุด มีชีวิตชีวาที่สุดไว้ก็แล้วกัน

_____________

อมตะ หลูไพบูลย์ เป็นสถาปนิกผู้ร่วมก่อตั้ง Department of Architecture Co.

MEMOYOU (MEMORANDUM OF UNDERSTANDING)

SANTI LAWRACHAWEE, GRAPHIC DESIGNER AND CO-FOUNDER OF PRACTICAL DESIGN STUDIO, EXPLORES AND DIVES DEEP INTO THE TRACE OF HIS MEMORIES OF THE PAST DECADE IN HIS LATEST EXHIBITION FEATURING A SERIES OF BLACK AND WHITE PHOTOGRAPHY CAPTURING THE LINE OF THE RIVER AS WELL AS HIS LARGE AND THICK NOTEBOOK

Read More